تو چشات محبت را دیدم   -  رو لبات حس زنده بودن را دیدم
--------
وصل تو آزمودم دل خود را به هزاران شیوه  ،،،  هیچ چیزش ، به جز از وصل تو خشنود نکرد مولوی

--------
توبه قسم خوردم که اگر بوسه دهی ، توبه کنم ،،، که دگر باره از این گونه خطاها نکنمبوسه دادی چو برخواست لب از روی لبم ،،، توبه کردم دگر توبه بیجا نکنم
-------
ادامه مطلب را ببینید :

تو دنیا روزهایی هست که هرگز تکرار نمی شه  ،،،  توی دل من دردهایی هست که هیچ وقت درمان نمیشه
--------
کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرش ،،، ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد

اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخوانياز سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد
 

عاشقي پيداست از زاري دل
نيست بيماري چو بيماري دل

 روزاحباب تو نوراني الي يوم الحساب
روزاعداي تو ظلماني الي يوم القيام

 ديوانه كرد آرزوي وصل او مرا
از سر برون نمي‌رود اين آرزو مر

امام غياث الدين ابوالفتح عمر بن ابراهيم خيام نيشابوري يكي از حكماء و رياضي دانان و شاعران بزرگ ايران در اواخر قرن پنجم و اوايل قرن ششم است . سال ولادت او دقيقا" مشخص نيست . او در شهر نيشابور به دنيا آمد . به اين علت به او خيام مي گفتند چون پدرش به شغل خيمه دوزي مشغول بوده است . او از بزرگترين دانشمندان عصر خود به حساب مي آمد ، او داراي هوشي فوق العاده بوده و حافظه اي نيرومند و قوي داشته . او در دوران جواني خود به فراگيري علم و دانش پرداخته به طوري كه در فلسفه ، نجوم و رياضي به مقامات بلندي رسيد و در علم طب نيز مهارت داشته به طوري كه گفته شده او سلطان سنجر را كه در زمان كودكي به مرض آبله گرفتار شده بود معالجه كرد . او به دو زبان فارسي و عربي نيز شعر مي سرود و در علوم مختلف كتاب هاي با ارزشي نوشته است .
لطفا ادامه مطلب را مشاهده کنید :